De lentenacht geurt naar de Meidoorn,
Het is vochtig maar zacht voor de tijd van het jaar,
Het voorjaar maakt tempo, de knoppen zijn zwaar,
Er waait een opwindende bries door je haar,
Gekruid met lavendel en gember.
Het leven begint , en de toekomst ligt klaar
nog mijlenver af van September.
Welnee, zover is het bij lange nog niet,
Dus je grijpt elke kans, die de lente je biedt.
Met zijn geuren en kleuren, en hoopvolle harten
Die wachten tot jij ze veroverd, de maan en de sterren,
Ze spelen je parten, de liefde heeft alles betoverd.
Je zoekt en je vindt en je bindt je tijdje
De rozen ontluiken, en liefde is blind.
Maar plotseling ga je weer zien
en het spijt je dat jij,
hem of haar niet de liefste meer vindt.
Er komt nog een ander en nog een en nog een.
Het loopt naar het einde van Mei.
Je bent minder groen en iets minder een dromer.
De lente is bijna voorbij het wordt tijd voor de zomer.


De zomer geurt zachtjes naar rozen,
Het is vochtig en warm voor de tijd van het jaar.
Het loopt naar augustus, de herfst ligt al klaar.
En voor je het weet waait er sneeuw in je haar.
Dat begint soms al voor in November.
Nog eventjes door en de winter is daar.
Dan is het opeens December.
Maar goed zover is het voorlopig nog niet,
Dus je grijpt elke kans die de zomer je biedt.
Met zijn alles begint nu, zijn lokkende kansen.
Het hele heelal aan je voeten.
Beminnen en lachen en vrijen en dansen.
De schat van je leven ontmoeten.
Die ene uit 1000 , verdomd en die vindt je.
De dagen zijn zonnig, de nachten te kort.
Het wordt tijd voor een huis en een hond en een kindje.
Je ziet dat het groen, al wat geliger wordt.
En voor je het weet heeft je kind al verkering
en worstelt zich stap voor stap vrij.
Het duurt niet zo lang meer, dan zeg je:
“Nou ga maar”, de zomer is bijna voorbij,
Het wordt tijd voor het najaar.


Het najaar geurt kruidig naar mossen.
Het is vochtig en koel voor de tijd van het jaar.
Het tempo wordt trager, je wordt middelbaar.
Er zit al behoorlijk wat grijs in je haar.
En alles wordt stiller en sober.
Het seizoen ademt heimwee, goodbye, au revoir.
Het is definitief Oktober.
Er ligt niet zo heel veel meer in het verschiet, dus je grijpt elke kans,
Die het najaar nog biedt.
Je kijkt om je heen en je maakt de balans op.
De pieken de dalen, en wat je verloor.
Waar is het te laat voor, waar maak je nog kans op?
Je wou dat het even wat minder hard vroor.
Je geest voert je mee naar een tijd die niet terug komt,
weemoedige dagdromerij.
Je merkt hoe het leven steeds meer van je afsnijdt.
De winter gaat langzaam voorbij,
het wordt tijd voor het afscheid.